Quatre-Mains hebben ze hun bedrijf genoemd, naar het vierhandig spel op de piano. "We brengen daarmee tot uitdrukking dat expertise een samenspel hoort te zijn tussen vier partijen: de gedupeerde, de intermediair, de verzekeraar en de expert. Onder de afkorting QM is vanaf medio vorig jaar een combinatie actief die gevormd wordt door Albert Broshuis en Roger Wensink. De eerste voert QM Taxaties in Nieuwegein aan; de tweede QM Contra-Expertise in Eindhoven.

Beiden zijn geen nieuwkomers in de branche. Broshuis verdiende zijn sporen sinds 1981 als technisch inspecteur en later als taxateur bij een taxatiebureau. Wensink is al vanaf 1988 werkzaam bij een expertisekantoor.

Contra-expertise
"Eigenlijk een vervelende benaming", vindt Roger Wensink, "het doet vermoeden dat je ergens tegen moet zijn en daarvan is natuurlijk geen sprake." In elk geval is contra-expertise een vrij onbekend fenomeen, heeft ook Wensink waargenomen. "Terwijl toch in de polis duidelijk staat dat iedere verzekerde het recht heeft zelf een expert uit te kiezen om zijn belangen te behartigen. Natuurlijk is de intermediair daarvan wel op de hoogte, maar deze lijkt van die kennis nauwelijks actief gebruik te maken." Verzekeraars beschikken zelf over een netwerk van experts en zullen dat recht dan ook niet snel propageren. "Dat is waar", geeft Wensink toe, "maar dat leidt er wel toe dat wij worden ingeschakeld op een eigenlijk te laat moment, namelijk wanneer de verzekerde het niet eens blijkt te zijn met de conclusie van de oorspronkelijk ingeschakelde expert. Iedere partij heeft zich als het ware al ingegraven in het eigen standpunt en zet vervolgens de hakken in het zand. De contra-expert heeft daardoor een extra hindernis te overwinnen om de zaak weer vlot te trekken." Het zou, volgens Wensink, beter zijn wanneer de intermediair namens verzekerde zelf een expert uitkiest die de belangen van zijn relatie behartigt. Uiteraard zal de contra-expert in eerste instantie de belangen van de cliënt dienen. "Maar het gaat er niet om, om er 110% uit te halen. Verzekerde moet het idee hebben dat het fatsoenlijk gebeurt. Hij dient de vergoeding te ontvangen waar hij recht op heeft en binnen een adequate termijn. Daar ligt voor de expert de toegevoegde waarde en dat verstevigt het imago van de maatschappij." Het zou geen raar idee zijn om bij grotere schades twee experts in te schakelen. "Er is bij een verzekering sprake van twee contractspartijen, die beiden een expert kunnen benoemen. Een verzekerde is vaak niet op de hoogte van alle ins en outs van zijn verzekering. Wanneer hij zich gesteund weet door een eigen expert, mag hij er terecht van uitgaan dat de discussie over de schade plaatsvindt tussen twee evenwaardige partijen. Dat zal zijn vertrouwen in de bedrijfstak alleen maar vergroten." Er zijn contra expertisebureaus die de eindklant op een agressieve manier rechtstreeks benaderen. Ze overhandigen folders waarin verzekeraars, maar ook tussenpersonen bij voorbaat zwart gemaakt worden. Wensink kent het verschijnsel en neemt er resoluut afstand van. "Daarmee willen wij op geen enkele wijze vereenzelvigd worden. Dat soort kantoren kan het begrip contra-expertise in een kwaad daglicht stellen en dat zou echt ten onrechte zijn. Wij kennen en waarderen de branche en werken marktconform. We willen een alternatief vormen voor de bestaande bureaus, want daar is behoefte aan. Toch zien wij dat de tussenpersoon of de schadecorrespondent van een makelaar blijft kiezen voor de conservatieve weg en niet als eerste denkt aan een kantoor als het onze." Dat dwingt een bedrijf als QM welhaast om naam te maken door een zaak die ogenschijnlijk vast zit, toch tot een goede oplossing te brengen. "Door zo te handelen hopen we dat men ons in een volgend geval meteen belt. Ten opzichte van de bestaande markt moeten we ons bestaansrecht bewijzen. Maar dat kan alleen wanneer we die kans ook daadwerkelijk krijgen", zegt Wensink, wiens voorkeur het niet is "om de eindklant te bereiken door achter de brandweerwagen aan te rijden". Hij is ervan overtuigd dat hij met QM Contra-expertise een gat in de markt afdekt, maar de bestaande marktpartijen geven hem nog niet de volle kans dat gat op te vullen. "Al gaat dat steeds beter. We zien de laatste tijd het aantal opdrachten gestaag stijgen." Wensink zal dat proces niet versnellen door de agressieve nieuwkomers te imiteren. "Absoluut niet, net zomin als we zullen kiezen voor een no cure no pay-systeem. Als expert willen we op hetzelfde niveau staan als andere adviseurs, zoals bijvoorbeeld accountants. En daar hoort een dergelijke werkwijze niet thuis."

Taxaties
Albert Broshuis heeft zich zelfstandig gevestigd als taxateur. Hij beweegt zich op het terrein van bedrijfsmachines, inventarissen, opstal en dergelijke. "Zaken die gedekt zijn op polissen, waarop een verzekerde som wordt aangenomen, blijken in veel gevallen te laag verzekerd. Daardoor is vrijwel altijd sprake van onderverzekering terwijl verzekerde aanneemt dat de volledige schade wordt uitgekeerd. Dat leidt meer dan eens tot schrijnende gevallen." Een goede tussenpersoon zal daarom snel een voortaxatie adviseren, waarmee een latere discussie over de schadegrootte voorkomen kan worden. "Er ontstaat dan ook geen gedoe over onder- of oververzekering en ook niet over de dagwaarde." Zoals bekend heeft voortaxatie onder meer het voordeel dat uitkering bij schade altijd plaatsvindt op basis van getaxeerde waarde. "Op diezelfde basis is de premie berekend", benadrukt Broshuis, "Het verschil tussen uitkering van nieuw- of dagwaarde kan meteen het verschil zijn tussen het wel of niet kunnen voortzetten van je bedrijf na een calamiteit." Dat beantwoordt eigenlijk al onze volgende vraag, of de adviseur een grens kan aangeven boven welke verzekerde som de kosten van een voortaxatie verantwoord zijn. "Dat is volledig afhankelijk van de draagkracht van het bedrijf en het belang van de verzekerde goederen. Denk bijvoorbeeld aan een kleine stoffenwinkel waar door een brand de inventaris wordt vernietigd. Het verzekerd bedrag zal niet al te hoog geweest zijn, maar die inventaris kan met de vergoeding op dagwaarde nooit vervangen worden." Het mes van de taxatie snijdt aan twee kanten, de verzekerde weet precies waar hij bij schade aan toe is en de verzekeraar ontvangt de premie waar hij recht op heeft."
"Onacceptabel" noemt Albert Broshuis het, de tijd die verstrijkt voordat taxatierapporten worden afgeleverd. "Dat kan bij voortaxaties wel maanden duren en al die tijd is er geen zekerheid over de verzekerde bedragen. Gaat er tussentijds iets mis, dan wordt gewerkt met geschatte bedragen, waartegen verzekerde zich niet kan verzetten omdat de gegevens 'geacht worden van verzekerde afkomstig te zijn'. Wij garanderen dat de rapporten een week na de taxatiedatum geleverd worden." De zorgplicht vereist dat intermediairs deze zaken in hun advies mee nemen, ook al kost een voortaxatie geld. Maar dat kan een fractie zijn vergeleken met de strop die een relatie na een schade door onderdekking of vergoeding tegen dagwaarde kan lijden.

Jan Aikens (hoofdredacteur Het Verzekeringsblad)